Zasady

Zasady działania Przyjaciół Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej.

Instytucje Przyjaciół w swoich działaniach trzymają się kilku dobranych na zasadzie balansu zasad.

1. Działanie w „trybie miłości”.

Esencją etyki buddyjskiej jest zachowywać się ze świadomością tego, co się robi oraz odnosić się z szacunkiem i życzliwością dla siebie i innych. Sangharakszita zapożyczył zwrot od Ericha Fromma, który bardziej skrótowo opisuje taki sposób działania jako „tryb miłości” (ang. love mode). Jego przeciwieństwem jest „tryb siły”, kiedy to ludzie są zmuszani do robienia rzeczy sprzecznych z ich wolą. W Buddyzmie tę zasadę wyraża pierwsze wskazanie etyczne o fundamentalnym znaczeniu: nie zabijać i nie wyrządzać szkody istotom żyjącym. Stając się członkami Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej ludzie zobowiązują się do etycznego zachowywania się w zgodzie z „trybem miłości”, jeśli to tylko możliwe. A ośrodki Przyjaciół opierają się na zasadach kooperacji oraz konsensusu.

2. Zobowiązanie do praktyki duchowej ma centralne znaczenie.

Nie wystarczy jednak stwierdzić, że Przyjaciele powinni funkcjonować w trybie miłości, a nie siły. Muszą się jeszcze znaleźć ludzie, którzy zagwarantują, że tak rzeczywiście będzie. Dlatego ludzie mający w Przyjaciołach kierownicze kompetencje zobowiązują się do działania etycznie i w zgodzie z zasadami i praktyką buddyjską. Takie zobowiązanie podejmują także wszyscy stający się członkami Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej. Ich zadaniem jest zapewnić zgodność prowadzonych przez Przyjaciół Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej zajęć z buddyjskimi ideałami.

3. Autonomia.

Z punktu widzenia prawa w skład Przyjaciół Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej wchodzą liczne organizacje dobroczynne, które są prawnie i finansowo autonomiczne. W związku z tym członkowie zarządu (ang: trustees) każdej z nich są odpowiedzialni jedynie za swój ośrodek lub organizację. Przyjaciele Zachodniej Wspólnoty Buddyjskiej nie posiadają centralnego organu mającego władzę i wydającego polecenia czy rozkazy.

4. Konsensus.

Poszczególne zarządy podejmują decyzje w drodze konsensusu – o ile to tylko możliwe – a nie wydając polecenia lub poprzez głosowanie. Oznacza to, że nad kwestiami spornymi dyskutuje się, aż do osiągnięcia harmonii i wzajemnego zrozumienia, biorąc pod uwagę ludzi mających inne zdanie.

5. Hierarchia duchowa

Jako wspólnota duchowa Zachodnia Wspólnota Buddyjska opiera się na komunikacji i wkłada wysiłek w rozwijanie mądrości, współczucia i dojrzałości. W praktyce, kiedy panuje otwarta komunikacja, okazuje się, że niektórzy ludzie mają więcej doświadczenia i lepiej udaje im się wcielać w życie buddyjskie zasady. Tacy członkowie Wspólnoty budzą głęboki szacunek z racji swego doświadczenia, dojrzałości i solidnej praktyki, przez to ich głos nabiera też większego znaczenia. Większość ośrodków Przyjaciół ma swojego tzw. Prezydenta, czyli respektowanego członka Wspólnoty o długim stażu – spoza tego ośrodka – którego konsultuje się przy podejmowaniu ważniejszych decyzji.

6. Działanie w harmonii z całą wspólnotą Przyjaciół.

Regularnie odbywają się spotkania członków Wspólnoty, jak i ludzi pełniących zbliżone do siebie obowiązki, na przykład kierujących różnymi ośrodkami, prezydentów itp. Spotkania te mają za zadanie udzielać pomocy, zapewniać harmonię i zgodę wśród członków Wspólnoty, jak i zapobiegać izolacji czy popadaniu w zapomnienie poszczególnych ośrodków.

7. Ekperymentowanie.

Generalnie rzecz biorąc nauczanie i praktyka w różnych ośrodkach Przyjaciół wygląda tak samo, jest też jednak miejsce na eksperymenty. Przyjaciele, usiłując wypracować jak najlepsze metody dla praktykowania Buddyzmu we współczesnym świecie, są niejako z założenia skazani na kreatywność i eksperymentowanie. Jednak eksperymenty i zmiany służą temu celowi i nie mogą być wprowadzane dla zabawy. Ludzie przeprowadzający je powinni wiedzieć, co robią i w odpowiednim czasie ocenić ich wyniki.