Nowa kultura

Nowa kultura buddyjska

„Buddyzm nie stanie się częścią kultury Zachodu, dopóki nie nauczy się mówić jej językiem” (Sangharakszita)

Sangharakszita podjął próbę rozróżnienia w Buddyzmie azjatyckim między takimi jego elementami, które są niezbywalne i uniwersalne, a tymi, które znajdują zastosowanie tylko w miejscowych kulturach. Nie oznacza to jednak, że Buddyzm nie powinien się mieszań z daną kulturą i znajdować środków wyrazu odpowiednich w niej. Buddyzm nie jest abstrakcyjną filozofią – kierując się w równym stopniu ku emocjom, jak ku intelektowi, daje nam on podstawy pozwalające zrozumieć świat zupełnie na nowo, daje też nową mitologię. Według Sangharakszity, Buddyści na Zachodzie stoją przed zadaniem stworzenia nowej kultury, która nie tracąc nic z autentyczności Buddyzmu przemówiłaby jednocześnie do nas – ludzi Zachodu – zrozumiałym dla nas językiem.

Jest to niezwykle trudne zadanie, ponieważ i kultura Zachodu i sam Buddyzm to bardzo rozległe i zróżnicowane obszary. Według Sangharakszity droga do ich  zintegrowania prowadzi poprzez wyobraźnię. Chodzi o to, by postrzegać życie w jego pełni jednocześnie uczuciami i intelektem, za pomocą obrazów i metafor, tak jak ma to miejsce w przypadku sztuki. Wyobraźnię da się rozwijać i upiększać, nawiązując do tradycyjnie buddyjskich zdolności mądrości oraz wiary (zaufania), które dalece wykraczają poza zwykłe uczucia i intelekt.

Znaczenie sztuki dla „Przyjaciół”

„Przyjaciele” zawsze uważali, że poświęcanie się różnym formom sztuki lub też tworzenie samemu może znacząco pomóc nam zaangażować naszą sferę emocjonalną w życiu duchowym i stworzyć pomost pomiędzy tradycyjnym Buddyzmem a naszą kulturą. Z buddyjskiej perspektywy łatwiej patrzeć na sztukę Zachodu w sposób pozwalający nam lepiej ocenić wartość poszczególnych artystów czy dzieł sztuki. W dziełach niektórych wielkich malarzy, poetów czy pisarzy naszego kręgu kulturowego odbija się wyraźnie fakt, iż dostąpili oni intuicyjne wyższych stanów i sfer, o których naucza Buddyzm i do których prowadzi też jego praktyka.

Duża liczba malarzy, muzyków i pisarzy praktykuje z „Przyjaciółmi”. Niektórzy tworzą formy tradycyjnie buddyjskie, które stopniowo coraz bardziej „nabierają kształtów” naszych kultur, a inni od początku trzymają się kanw sztuki zachodniej. W ostanich kilku latach zaoowocowało to stworzeniem licznych sztuk scenicznych, dzieł muzycznych (między innymi pierwszej buddyjskiej opery), zorganizowaniem odosobnień łączących Buddyzm ze sztuką, a w 1993 roku powstały dwa buddyjskie ośrodki sztuki.

Londyński Buddyjski Ośrodek Sztuki (London Buddhist Arts Centre) we Wschodnim Londynie otwiera przed miejscowymi Buddystami możliwość głębszego zaangażowania się w sztukę poprzez organizowane imprezy oraz praktykowania samemu w wynajętych pomieszczeniach i studiach. W Brighton mieści się Evolution Arts And Natural Health Centre; magazyn Urthona poświęcony jest sztuce i Buddyzmowi; w Indiach powstał Projekt Aszwagoszy, który min. przybliża Buddyzm tamtejszej wiejskiej ludności poprzez uliczny teatr i publiczne opowiadanie historii.

Artyści Buddyjscy

Przykładem artysty praktykującego z „Przyjaciółmi” jest Sahadża – rzeźbiarz używający jako materiału spawanej stali. Dla Sahadży, jak i innych, tworzenie jest nieodłączną częścią jego praktyki buddyjskiej. Jego strona internetowa zawiera przykłady prac.

Tutaj znajdziesz prace innych artystów związanych z  „Przyjaciółmi”.

Na stronie internetowej Clear Vision dostępne są prace dwóch artystów – Aloki i Czintamani’ego tworzących nowoczesne wersje tradycyjnych buddyjskich rzeźb i wizerunków.